சங்கீதம் 39

¹என் நாவினால் பாவஞ்செய்யாதபடிக்கு நான் என் வழிகளைக் காத்து, துன்மார்க்கன் எனக்கு முன்பாக இருக்குமட்டும் என் வாயைக் கடிவாளத்தால் அடக்கிவைப்பேன் என்றேன். ²நான் மவுனமாகி, ஊமையனாயிருந்தேன், நலமானதையும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தேன்: ஆனாலும் என் துக்கம் அதிகரித்தது: ³என் இருதயம் எனக்குள்ளே அனல்கொண்டது: நான் தியானிக்கையில் அக்கினி மூண்டது: அப்பொழுது என் நாவினால் விண்ணப்பம் செய்தேன். ⁴கர்த்தாவே, நான் எவ்வளவாய் நிலையற்றவன் என்று உணரும்படி என் முடிவையும், என் நாட்களின் அளவு இவ்வளவு என்பதையும் எனக்குத் தெரிவியும். ⁵இதோ, என் நாட்களை நாலு விரற்கடையளவாக்கினீர்: என் ஆயுசு உமது பார்வைக்கு இல்லாததுபோலிருக்கிறது, எந்த மனுஷனும் மாயையே என்பது நிச்சயம். (சேலா.) ⁶வேஷமாகவே மனுஷன் திரிகிறான்: விருதாவாகவே சஞ்சலப்படுகிறான்: ஆஸ்தியைச் சேர்க்கிறான், யார் அதை வாரிக்கொள்ளுவான் என்று அறியான். ⁷இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்கு எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்? நீரே என் நம்பிக்கை. ⁸என் மீறுதல்கள் எல்லாவற்றிலுமிருந்து என்னை விடுதலையாக்கும், மூடனுடைய நிந்தனைக்கு என்னை ஒப்புக்கொடாதேயும். ⁹நீரே இதைச் செய்தீர் என்று நான் என் வாயைத் திறவாமல் மவுனமாயிருந்தேன். ¹⁰என்னிலிருந்து உம்முடைய வாதையை எடுத்துப்போடும்: உமது கரத்தின் அடிகளால் நான் சோர்ந்து போனேன். ¹¹அக்கிரமத்தினிமித்தம் நீர் மனுஷனைக் கடிந்துகொண்டு தண்டிக்கிறபோது, அவன் வடிவைப் பொட்டரிப்பைப்போல் அழியப்பண்ணுகிறீர்: நிச்சயமாக எந்த மனுஷனும் மாயையே. (சேலா.) ¹²கர்த்தாவே, என் ஜெபத்தைக்கேட்டு, என் கூப்பிடுதலுக்குச் செவிகொடும்: என் கண்ணீருக்கு மவுனமாயிராதேயும்: என் பிதாக்களெல்லாரையும்போல நானும் உமக்குமுன்பாக அந்நியனும் பரதேசியுமாயிருக்கிறேன். ¹³நான் இனி இராமற்போகுமுன்னே, தேறுதலடையும்படி என்னிடத்தில் பொறுமையாயிரும்.