யோபு 30

¹இப்போதோ என்னிலும் இளவயதானவர்கள் என்னைப் பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள். இவர்களுடைய பிதாக்களை நான் என் மந்தையைக் காக்கும் நாய்களோடே வைக்கவுங்கூட வெட்கப்பட்டிருப்பேன். ²விருத்தாப்பியத்தினாலே பெலனற்றுப்போன அவர்கள் கைகளினால் எனக்கு என்ன உதவியிருந்தது. ³குறைச்சலினாலும் பசியினாலும் அவர்கள் வாடி, வெகுநாளாய்ப் பாழும் வெறுமையுமான அந்தரவெளிக்கு ஓடிப்போய், ⁴செடிக்குள் இருக்கிற தழைகளைப் பிடுங்குவார்கள். காட்டுப்பூண்டுகளின் கிழங்குகள் அவர்களுக்கு ஆகாரமாயிருந்தது. ⁵அவர்கள் மனுஷரின் நடுவிலிருந்து துரத்தப்பட்டார்கள். கள்ளனைத் துரத்துகிறதுபோல் கள்ளன் கள்ளன் என்று அவர்களைத் துரத்திவிட்டார்கள். ⁶அவர்கள் பள்ளத்தாக்குகளின் வெடிப்புகளிலும், பூமியின் கெபிகளிலும், கன்மலைகளிலும் போய் குடியிருந்தார்கள். ⁷செடிகளுக்குள்ளிருந்து கதறி, காஞ்செறிகளின்கீழ் ஒதுங்கினார்கள். ⁸அவர்கள் மூடரின் மக்களும், நீசரின் பிள்ளைகளும், தேசத்திலிருந்து துரத்துண்டவர்களுமாய் இருந்தார்கள். ⁹ஆனாலும் இப்போது நான் அவர்களுக்குப் பாட்டும் பழமொழியும் ஆனேன். ¹⁰என்னை அருவருத்து, எனக்குத் தூரமாகி, என் முகத்துக்கு முன்பாகத் துப்பக் கூசாதிருக்கிறார்கள். ¹¹நான் கட்டின கட்டை அவர் அவிழ்த்து, என்னைச் சிறுமைப்படுத்தினபடியால், அவர்களும் கடிவாளத்தை என் முகத்துக்கு முன்பாக உதறிவிட்டார்கள். ¹²வலது பாரிசத்தில் வாலிபர் எழும்பி, என் கால்களைத் தவறிவிழப்பண்ணி, தங்கள் கேடான வழிகளை எனக்கு நேராக ஆயத்தப்படுத்துகிறார்கள். ¹³என் பாதையைக் கெடுத்து, என் ஆபத்தை வர்த்திக்கப்பண்ணுகிறார்கள். அதற்கு அவர்களுக்கு ஒத்தாசைபண்ணுகிறவர்கள் தேவையில்லை. ¹⁴பெரிதான திறப்புண்டாக்கி, தாங்கள் கெடுத்த வழியில் புரண்டுவருகிறார்கள். ¹⁵பயங்கரங்கள் என்மேல் திரும்பிவருகிறது, அவைகளின் காற்றைப்போல என் ஆத்துமாவைப் பின்தொடருகிறது. என் சுகவாழ்வு ஒரு மேகத்தைப்போல் கடந்துபோயிற்று. ¹⁶ஆகையால் இப்போது என் ஆத்துமா என்னில் முறிந்துபோயிற்று. உபத்திரவத்தின் நாட்கள் என்னைப் பிடித்துக்கொண்டது. ¹⁷இராக்காலத்திலே என் எலும்புகள் துளைக்கப்பட்டு, என் நரம்புகளுக்கு இளைப்பாறுதல் இல்லாதிருக்கிறது. ¹⁸நோயின் உக்கிரத்தினால் என் உடுப்பு வேறுபட்டுப்போயிற்று. அது என் அங்கியின் கழுத்துப்பட்டையைப்போல, என்னைச் சுற்றிக்கொண்டது. ¹⁹சேற்றிலே தள்ளப்பட்டேன். தூளுக்கும் சாம்பலுக்கும் ஒப்பானேன். ²⁰உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன், நீர் எனக்கு மறுஉத்தரவு கொடாதிருக்கிறீர். கெஞ்சி நிற்கிறேன், என்மேல் பராமுகமாயிருக்கிறீர். ²¹என்மேல் கொடுரமுள்ளவராக மாறினீர். உம்முடைய கரத்தின் வல்லமையால் என்னை விரோதிக்கிறீர். ²²நீர் என்னைத் தூக்கி, என்னைக் காற்றிலே பறக்கவிட்டு, என்னைப் பயத்தினால் உருகிப்போகப்பண்ணுகிறீர். ²³சகல ஜீவாத்துமாக்களுக்கும் குறிக்கப்பட்ட தாவரமாகிய மரணத்துக்கு என்னை ஒப்புக்கொடுப்பீர் என்று அறிவேன். ²⁴ஆனாலும் நான் யாதொருவனை அவன் ஆபத்திலே தவிக்கப்பண்ணினதும், ²⁵துன்னாளைக் கண்டவனுக்காக நான் அழாதிருந்தும், எளியவனுக்காக என் ஆத்துமா வியாகுலப்படாதிருந்ததும் உண்டானால், அவர் என் மனுவுக்கு இடங்கொடாமல், எனக்கு விரோதமாய்த் தமது கையை நீட்டுவாராக. ²⁶நன்மைக்குக் காத்திருந்த எனக்குத் தீமை வந்தது. வெளிச்சத்தை வரப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு இருள் வந்தது. ²⁷என் குடல்கள் கொதித்து, அமராதிருக்கிறது. உபத்திரவநாட்கள் என்மேல் வந்தது. ²⁸வெயில் படாதிருந்தும், நான் கறுகறுத்துத் திரிகிறேன். நான் சபையிலிருந்து எழுந்திருக்கும்போது அலறுகிறேன். ²⁹நான் மலைப்பாம்புகளுக்குச் சகோதரனும், கோட்டான்களுக்குத் தோழனுமானேன். ³⁰என் தோல் என்மேல் கறுத்துப்போயிற்று. என் எலும்புகள் உஷ்ணத்தினால் காய்ந்துபோயிற்று. ³¹என் சுரமண்டலம் புலம்பலாகவும், என் கின்னரம் அழுகிறவர்களின் ஓலமாகவும் மாறின.