யோபு 17

¹என் சுவாசம் ஒழிகிறது, என் நாட்கள் முடிகிறது. பிரேதக்குழி எனக்கு ஆயத்தமாயிருக்கிறது. ²பரியாசம்பண்ணுகிறவர்கள் என்னிடத்தில் இல்லையோ? அவர்கள் செய்யும் அநியாயங்களை என் கண் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. ³தேவரீர் என் காரியத்தை மேல்போட்டுக்கொண்டு, எனக்காகப் பிணைப்படுவீராக. வேறே யார் எனக்குக் கைகொடுக்கத்தக்கவர்? ⁴நீர் அவர்கள் இருதயத்துக்கு ஞானத்தை மறைத்தீர். ஆகையால் அவர்களை உயர்த்தாதிருப்பீர். ⁵எவன் தன் சிநேகிதருக்குக் கேடாகத் துரோகம் பேசுகிறானோ, அவன் பிள்ளைகளின் முகத்துக்குமுன் நான் அருவருப்பானேன். ⁶ஜனங்களுக்குள்ளே அவர் என்னைப் பழமொழியாக வைத்தார். அவர்கள் முகத்துக்குமுன் நான் அருவருப்பானேன். ⁷இதினிமித்தம் என் கண்கள் சஞ்சலத்தினால் இருளடைந்தது. என் அவயவங்களெல்லாம் நிழலைப்போலிருக்கிறது. ⁸சன்மார்க்கர் இதற்காகப் பிரமிப்பார்கள். குற்றமில்லாதவன் மாயக்காரனுக்கு விரோதமாக எழும்புவான். ⁹நீதிமான் தன் வழியை உறுதியாய்ப் பிடிப்பான். சுத்தமான கைகளுள்ளவன் மேன்மேலும், பலத்துப்போவான். ¹⁰இப்போதும் நீங்கள் எல்லாரும் போய்வாருங்கள். உங்களில் ஞானமுள்ளவன் ஒருவனையும் காணேன். ¹¹என் நாட்கள் போயிற்று. என் இருதயத்தில் எனக்கு உண்டாயிருந்த சிந்தனைகள் அற்றுப்போயிற்று. ¹²அவைகள் இரவைப் பகலாக்கிற்று. இருளை வெளிச்சம் தொடர்ந்துவரும் என்று எண்ணச்செய்தது. ¹³அப்படி நான் காத்துக்கொண்டிருந்தாலும், பாதாளம் எனக்கு வீடாயிருக்கும். இருளில் என் படுக்கையைப் போடுவேன். ¹⁴அழிவைப்பார்த்து, நீ எனக்குத் தகப்பன் என்கிறேன். புழுக்களைப் பார்த்து, நீங்கள் எனக்குத் தாயும் எனக்குச் சகோதரியும் என்கிறேன். ¹⁵என் நம்பிக்கை இப்போது எங்கே? நான் நம்பியிருந்ததைக் காண்பவன் யார்? ¹⁶அது பாதாளத்தின் காவலுக்குள் இறங்கும். அப்போது தூளில் ஏகமாய் இளைப்பாறுவோம் என்றான்.