யோபு 29

¹பின்னும் யோபு தன் பிரசங்கவாக்கியத்தைத் தொடர்ந்து சொன்னது ²சென்றுபோன மாதங்களிலும், தேவன் என்னைக் காப்பாற்றிவந்த நாட்களிலும் எனக்கு உண்டாயிருந்த சீர் இப்பொழுது இருந்தால் நலமாயிருக்கும். ³அப்பொழுது அவர் தீபம் என் தலையின்மேல் பிரகாசித்தது. அவர் அருளின வெளிச்சத்தினால் இருளைக் கடந்துபோனேன். ⁴தேவனுடைய இரகசியச்செயல் என் கூடாரத்தின்மேல் இருந்தது. ⁵அப்பொழுது சர்வவல்லவர் என்னோடிருந்தார். என் பிள்ளைகள் என்னைச் சூழ்ந்திருந்தார்கள். ⁶என் பாதங்களை நான் நெய்யினால் கழுவினேன். கன்மலைகளிலிருந்து எனக்காக எண்ணெய் நதிபோல ஓடிவந்தது. அந்தச் செல்வநாட்களின் சீர் இப்போதிருந்தால் நலமாயிருக்கும். ⁷நான் பட்டணவீதியால் வாசலுக்குள் புறப்பட்டுப்போய், வீதியில் என் ஆசனத்தைப் போடும்போது, ⁸வாலிபர் என்னைக் கண்டு ஒளித்துக்கொள்வார்கள். முதியோர் எழுந்திருந்து நிற்பார்கள். ⁹பிரபுக்கள் பேசுகிறதை நிறுத்தி, கையினால் தங்கள் வாயைப் பொத்திக்கொள்வார்கள். ¹⁰பெரியோரின் சத்தம் அடங்கி, அவர்கள் நாக்கு அவர்கள் மேல் வாயோடே ஒட்டிக்கொள்ளும். ¹¹என்னைக் கேட்ட காது என்னைப் பாக்கியவான் என்றது. என்னைக் கண்ட கண் எனக்குச் சாட்சியிட்டது. ¹²முறையிடுகிற ஏழையையும், திக்கற்ற பிள்ளையையும், உதவியற்றவனையும் இரட்சித்தேன். ¹³கெட்டுப்போக இருந்தவனுடைய ஆசீர்வாதம் என்மேல் வந்தது. விதவையின் இருதயத்தைக் கெம்பீரிக்கப்பண்ணினேன். ¹⁴நீதியைத் தரித்துக்கொண்டேன். அது என் உடுப்பாயிருந்தது. என் நியாயம் எனக்குச் சால்வையும் பாகையுமாய் இருந்தது. ¹⁵நான் குருடனுக்குக் கண்ணும், சப்பாணிக்குக் காலுமாயிருந்தேன். ¹⁶நான் எளியவர்களுக்குத் தகப்பனாயிருந்து, நான் அறியாத வழக்கை ஆராய்ந்துபார்த்தேன். ¹⁷நான் அநியாயக்காரருடைய கடைவாய்ப் பற்களை உடைத்து, அவர்கள் பறித்ததை அவர்கள் பற்களிலிருந்து பிடுங்கினேன். ¹⁸என் கூட்டிலே நான் ஜீவித்துப்போவேன். என் நாட்களை மணலத்தனையாய்ப் பெருகப்பண்ணுவேன் என்றேன். ¹⁹என் வேர் தண்ணீர்களின் ஓரமாய்ப் படர்ந்தது. என் கிளையின்மேல் பனி இராமுழுதும் தங்கியிருந்தது. ²⁰என் மகிமை என்னில் செழித்தோங்கி, என் கையிலுள்ள என் வில் புதுப்பெலன் கொண்டது. ²¹எனக்குச் செவிகொடுத்துக் காத்திருந்தார்கள். என் ஆலோசனையைக் கேட்டு மவுனமாயிருந்தார்கள். ²²என் பேச்சுக்குப் பேசாமலிருந்தார்கள். என் வசனம் அவர்கள்மேல் துளிதுளியாய் விழுந்தது. ²³மழைக்குக் காத்திருக்கிறதுபோல் எனக்குக் காத்திருந்து, பின்மாரிக்கு ஆசையுள்ளவர்கள்போல் தங்கள் வாயை ஆவென்று திறந்திருந்தார்கள். ²⁴நான் அவர்களைப் பார்த்து நகைக்கும்போது, அவர்கள் துணிகரங்கொள்ளவில்லை. என் முகக்களையை மாறச்செய்யவும் இல்லை. ²⁵அவர்கள் வழியேபோக எனக்குச் சித்தமாகும்போது, நான் தலைவனாய் உட்கார்ந்து, இராணுவத்துக்குள் ராஜாவைப்போலும், துக்கித்தவர்களைத் தேற்றரவுபண்ணுகிறவனைப்போலும் இருந்தேன்.